Μαρία Δημητριάδη

Την γνώρισα τον Αύγουστο του 2002 στην Τήνο. Το υπουργείο πολιτισμού διοργάνωνε τότε εκδηλώσεις σε αρχαιολογικούς χώρους «υπό το φως της Πανσελήνου» κι εμείς είχαμε ετοιμάσει το ιερό του Ποσειδώνα και της Αμφιτρίτης στα Κιόνια για να την υποδεχτούμε. Δεν μπορώ να ξεχάσω τη φωνή της, που με τη ζεστασιά και την απλότητά της με έκαναν να μη δίνω σημασία ούτε στον αέρα ούτε στην αλμύρα που μας έλουζε.




Πράσινο σκοτάδι απ' τα μάτια σου βαμμένο

χίμηξε κι απόψε να με βρει

κι έγινε το σπίτι ένα δάσος πετρωμένο

πού 'μοιαζαν τα δέντρα του σταυροί.

Έρημο τραγούδι από αίμα κι από χιόνι

κλαίει στα παλιά μου τα χαρτιά

όπως το φτωχό μου το κορμί που δεν παλιώνει

για να το πετάξω στη φωτιά.

Ήσουνα φεγγάρι κι ήμουνα πουλί

πέταξα για να σε φτάσω

κι όταν σ' είχα φτάσει μέχρι το φιλί

σ' έσβησ' η ανατολή.

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Γιώργος Σταυριανός

Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη

Καλό ταξίδι Μαρία