αληθινή αγάπη

Αν ο καλλιτέχνης δεν μπορεί παρά να είναι καλλιτέχνης (δηλαδή τρελαίνεται, μελαγχολεί, πεθαίνει χωρίς τη δυνατότητα να μιλήσει την τέχνη του), αν ο καλλιτέχνης δεν μπορεί παρά να είναι καλλιτέχνης, τότε πόσο μπορεί να επιβιώσει στη σημερινή κοινωνία; Πόσο μπορούσε να επιβιώσει στην όποια κοινωνία; Και πόσο πραγματικά τον νοιάζει αυτό;

Γράφουμε (ή πάντως εγώ γράφω) ποίηση. Λένε, πως δεν διαβάζεται (όχι η δική μου - πως γενικότερα δεν διαβάζεται η ποίηση. Λένε.). Και πως πρέπει να πληρώνω (κυριολεκτικά) για να εκδίδονται τα βιβλία μου, λένε.

Και, ναι, βεβαίως θα μπορούσα να τα κρατήσω φυλαγμένα στο συρτάρι μου και πως δεν χρειάζεται να μπαίνω στο εκδοτικό παιχνίδι και δεν χρειάζεται να προσπαθώ να συνομιλήσω, να μην με νοιάζει, αν θα με διαβάσουν και ποιοι και πώς.

Γράφω ποίηση. Κάποτε ίσως μάλιστα να θέλω να γίνω ποιήτρια. Είμαι φιλόδοξη. Αλλά κυρίως αγαπώ, καίγομαι, καυλώνω δηλαδή, με τη γραφή, με όλο αυτό που λέγεται "γραφή".

«Γραφή», για μένα, σημαίνει ζωή. Που σημαίνει διαβάσματα, έρωτες, φίλοι, ταξίδια, τραγούδια, κρασιά, ταινίες, θλίψη, σιωπές και άλλα και άλλα και άλλα. Όλα όλα ζωή. Και όλα όλα (αυτή είναι η διαστροφή του που ασχολείται με τη γραφή) να μεταφράζονται αυτομάτως και με ασυνείδητο τρόπο σε κείμενο, σε γραπτό λόγο.

Γράφω ποίηση. Και εκδίδω ποίηση. Και ναι θέλω να συνομιλήσω να διαβαστώ να είμαι εκεί παρούσα στις ζωές των άλλων.

Ματαιοδοξία; Ναρκισσισμός; Μα βέβαια! Εννοείται! Δεν γίνεται αλλιώς. Η καθημερινότητα βάζει τόσα εμπόδια στην καλλιτεχνική δημιουργία, που μόνο εκείνος που δεν αντέχει αλλιώς, εκείνος που πνίγεται αλλιώς, εκείνος που αλλιώς είναι βέβαιος ότι δεν υπάρχει, μόνο αυτός συνεχίζει να δημιουργεί παρά τα όσα «όχι» υψώνονται μπροστά του.

Όταν μεγαλώσω, θέλω να είμαι ποιήτρια. Που σημαίνει ότι θέλω να ζήσω μια πλήρη ζωή. Που σημαίνει ότι θέλω να θέλω να θέλω. Να ψάχνω να βρίσκω να χάνω κι από την αρχή ξανά. Να είμαι. Παρούσα. Εδώ. Τώρα. Και να βλέπω. Και να είμαι.

Κι όταν πεθάνω, θέλω να είμαι ποιήτρια. Που σημαίνει ότι θέλω να πεθάνω φθαρμένη. Να έχω χρησιμοποιήσει τα όλα και να έχω ζήσει τα όλα.

Λέει ο Άρης Μαραγκόπουλος στο "true love" (εκδ. Τόπος, 2008):

«Οι γυναίκες είναι ο άγριος καπιταλισμός, δεν είναι ποιητές σαν τους άντρες να οραματίζονται ένα καλύτερο μέλλον για όλους. (Γι' αυτό και όλες οι ποιήτριες είχαν πάντα άτυχες σχέσεις κ.λπ- ήταν η εξαίρεση στον γυναικείο κανόνα.)»

Ελπίζω να τον διαψεύσω.

---------------------------------------------------

( Με αφορμή το σημερινό Bloomsday, αλλά κυρίως τη Molly Bloom και το ΝΑΙ της.

[...] and then I asked him with my eyes to ask again yes and then he asked me would I yes to say yes my mountain flower and first I put my arms around him yes and drew him down to me so he could feel my breasts all perfume yes and his heart was going like mad and yes I said yes I will Yes.

Thank you, James.)